Όταν είμαι -ή θέλω να είμαι- αισιόδοξος, τότε γράφω για παιδιά. Όταν ονειρεύομαι μια επανάσταση, τότε γράφω για τους εφήβους. Όταν φοβάμαι, τότε είναι που γράφω για τους ενήλικες.
Καλοκαιράκι και πήγαμε διακοπές στη θάλασσα. Και ξέρετε τι πάθαμε; Κοντέψαμε να πνιγούμε! Μάλιστα, ακριβώς αυτό. Και μάλιστα σε μια κουταλιά νερό - όπως λέει ο αδελφός μου. Και από τότε με κοροϊδεύει. Αλλά εγώ δε θα τον αφήσω έτσι ατιμώρητο. Γιατί, μετά το νησί, θα πάμε στο βουνό. Κι εκεί ο αδερφός μου θα βρει τον μάστορά του. Ξέρω εγώ τι θα του σκαρώσω...