Όταν είμαι -ή θέλω να είμαι- αισιόδοξος, τότε γράφω για παιδιά.
Όταν ονειρεύομαι μια επανάσταση, τότε γράφω για τους εφήβους.
Όταν φοβάμαι, τότε είναι που γράφω για τους ενήλικες.

               Κι όμως, τελικά... Τίποτε από εμένα δε φαίνεται.

Κι άλλωστε -αυτό ποτέ μην το ξεχνάτε- οι ήρωες των έργων ενός συγγραφέα είναι δικά του και μόνο δικά του παιδιά* κανένας δεν μπορεί να του τα πάρει.

http://manoskontoleon2.blogspot.com/ 

Άδεια Creative Commons
Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά προέλευσης 3.0 Ελλάδα .

Είστε εδώ :: Αρχική Σελίδα » Τι γράφω αυτόν τον καιρό

Τριστάνος και Ιζόλδη - Μια ιστορία των γλάρων

 

Εμείς οι γλάροι δεν έχουμε ονόματα.

Μου αρέσει που δεν έχω όνομα. Ένας γλάρος ανάμεσα σε άλλους γλάρους.

Κι όμως με κανένα άλλο γλάρο δεν μοιάζω… Αλλά αυτό μόνο εγώ το ξέρω.

Ανώνυμος. Εμείς οι γλάροι είμαστε ανώνυμοι.

Μου αρέσει που είμαι ανώνυμος.

Εγώ ξεχωρίζω έναν προς έναν τους ανθρώπους –όποιου  θέλω μαθαίνω ακόμα και το όνομα του.

Εμένα, όμως, κανείς άνθρωπος δε με ξεχωρίσει –ακόμα και κάθε μέρα να με βλέπει δεν υποψιάζεται πως κάθε μέρα τον ίδιο γλάρο –εμένα, δηλαδή- συναντά.

Κι έτσι –ανώνυμος πάντα- μπορώ να μένω και ατιμώρητος.

Όταν κανείς δε θα σε κατηγορήσει για το λάθος που έκανες… Τότε είσαι ελεύθερος και να μιλήσεις γι αυτό. Έτσι κι εγώ τώρα σας μιλώ. Ανώνυμα –σαν ένας κάποιος γλάρος.

Ελεύθερα – ό,τι λάθος έκανα, πάει πια έγινε. Και ίσως… Ίσως –υποστηρίζω- πως  καλά που κι έτσι όλα γινήκανε.

Το λάθος… Η απροσεξία, αν θέλετε,  δική μου… Γι αυτό λέω πως ίσως και καλά να έγινε. Γιατί να πως και τώρα θα ακούσετε την ιστορία μιας μεγάλης αγάπης. Ενός έρωτα.

Έρωτα που τον ζήσανε… Μη μου πείτε - δυο άνθρωποι!  Όχι, μην το πείτε αυτό. Θα έχετε κάνει λάθος. Δεν ήταν  μόνο δυο…

Αλλά βιάζομαι…

Αν και πετώ αργά, μιλώ πολύ γρήγορα… Όπως όλοι, άλλωστε οι γλάροι… Πετάμε αργά –πάντα ενάντια στη φορά του ανέμου. Μα συνεχώς κράζουμε –έτσι εμείς μιλάμε! Με συνεχή κρωξίματα. Μα κάθε κρώξιμο και μια φράση.

Προσπαθήστε να κατανοήσετε τη γλώσσα μου.  Κερδισμένοι θα είστε!

Ας είναι… Εγώ πάντως ξεκινώ…

Ελάτε… Ελάτε μαζί μου…

Η ιστορία που θα σας αφηγηθώ  άρχισε  από την ακτές της Κορνουάλης. Ελάτε εκεί… Στα βράχια που μου αρέσει να φωλιάζω.

Ελάτε!

©2019 www.kontoleon.gr All rights Reserved - Created by interneti.gr