1979 - 2019:  Σαράντα Χρόνια... Έψαχνα πάντα τις λέξεις

 

Όταν είμαι -ή θέλω να είμαι- αισιόδοξος, τότε γράφω για παιδιά.
Όταν ονειρεύομαι μια επανάσταση, τότε γράφω για τους εφήβους.
Όταν φοβάμαι, τότε είναι που γράφω για τους ενήλικες.

               Κι όμως, τελικά... Τίποτε από εμένα δε φαίνεται.

 

Κι άλλωστε -αυτό ποτέ μην το ξεχνάτε- οι ήρωες των έργων ενός συγγραφέα είναι δικά του και μόνο δικά του παιδιά* κανένας δεν μπορεί να του τα πάρει.

http://manoskontoleon2.blogspot.com/ 

Άδεια Creative Commons
Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά προέλευσης 3.0 Ελλάδα .

Είστε εδώ :: Αρχική Σελίδα » Βιβλία για Ενήλικες » Λεβάντα της Άτκινσον - Μυθιστόρημα

Βιβλία για Ενήλικες - Λεβάντα της Άτκινσον - Μυθιστόρημα

Τίτλος: Λεβάντα της Άτκινσον - Μυθιστόρημα
ISBN: 978-960-16-3239-1
Εκδόσεις: Πατάκης
Έτος: 2009
Σελίδες: 296

Ο Μενέλαος και η Κλέα είναι τριάντα τόσα χρόνια παντρεμένοι. Έχουν δύο παιδιά - την Αντιγόνη, που έχει τελειώσει το πανεπιστήμιο και ζει πια ΅όνη της, και τον Δήμο, κοντά στα είκοσι δύο, σπουδαστή σε ιδιωτικό κολέγιο, που μένει ακόμα με τους γονείς του. Ο Μενέλαος και η Κλέα είναι οικονομικά ανεξάρτητοι και επαγγελματικά επιτυχημένοι. Πιστεύουν πως έχουν μια ευτυχισμένη οικογένεια και πως ο έρωτας πάντα χρωματίζει τις προσωπικές τους σχέσεις. Μέχρι που ένας τρίτος εισβάλλει ανάμεσά τους. Η παρουσία του μπορεί να τα ανατρέψει όλα; Η Κλέα διστάζει -ίσως και να μην θέλει- να πάρει μια απόφαση. Ο Μενέλαος δεν θέλει να αφήσει τα γεγονότα να τους παρασύρουν. Η Αντιγόνη αρνείται να προσφέρει τον εαυτό της για στήριγμα και ο Δήμος το μόνο που ζητά είναι να επιστρέψουν όλα στην πρώτη τους ισορροπία. Άρα, η όποια λύση μόνο από την Κλέα και τον Μενέλαο μπορεί να δοθεί. Αποφασίζουν, λοιπόν, να σκηνοθετήσουν ένα παιχνίδι - κάτι σαν μια επιστροφή στο παρελθόν ή ένα κοίταγμα προς το μέλλον- Ναι, το αύριο να στηριχτεί εκεί όπου και το χτες στηρίχτηκε - στο άρωμα μιας κολόνιας που κανείς πια μήτε την αναζητά, μήτε όμως και την πουλάει.Η Λεβάντα της Άτκινσον είναι ένα μυθιστόρημα που αντιτίθεται στη φθορά των σωμάτων και αναζητά τρόπους ανανέωσης των συναισθημάτων.

.: Κριτικές Βιβλίου :.
1. Γράφει ο Τάσος Αγγελίδης - Γκέντζος
2. Βιβλιοπωλείο “Αναλόγιο”
3. voices.gr

 «Και καθώς είναι έτοιμος να συγκρίνει το φιλί αυτό με το πρώτο, το αλλοτινό πρώτο φιλί τους, ξαφνικά συνειδητοποιεί πως έχει επέμβει στη μνήμη και πως ό,τι τόσα χρόνια είχε κρατήσει ως -αδέξιο έστω- φιλί πάθους, δεν ήταν παρά ένα φιλί άμυνας…
Ω, μα είναι σίγουρος πως και τότε έτσι είχε συμβεί – τα χείλη της κλειστά. Τη φίλησε, μα εκείνη… Σίγουρος! Σίγουρος; Οταν για χρόνια έχεις αποδεχθεί κάτι, πώς ξαφνικά να έχεις το σθένος να ομολογήσεις πως ήταν πλάνη… ΄Η μήπως δεν ήταν;» «Το άτιμο το παρελθόν! Τόσο ιδιοτελώς διαμορφωμένο. Κι αυτός έχει αποφασίσει να του εμπιστευθεί το μέλλον!»
Οταν η όσφρηση προκαλεί τις μνήμες
Ενα άρωμα
Το μυθιστόρημα του Μάνου Κοντολέων «Λεβάντα της Ατκινσον», μια ιστορία σχέσεων που βαδίζει… ανάποδα!
Αντί να εξελίσσεται γραμμικά προς το μέλλον, γυρίζει αναπλάθοντας το παρελθόν, αφαιρεί παρανοήσεις, άλλοθι και ξαναπιάνει το νήμα. Το παρελθόν, εξάλλου, χρόνος που αλλάζει ανάλογα με το παρόν, τη ματιά και τη στάση μας. Το παρελθόν, σε απόλυτη συνάρτηση με το εκάστοτε παρόν μας.
Κι αντί να προκύπτει από διήγημα ή από νουβέλα, ένα θεατρικό, όπως είθισται (τουλάχιστον το συνήθιζε ο Τένεσι Ουίλιαμς), ο συγγραφέας εδώ τολμά το ακριβώς αντίθετο! Από το θεατρικό του «Η τέταρτη εποχή» να ανασυνθέσει ένα μυθιστόρημα σχέσεων με αλήθειες και ψέματα, σιωπές κι εντάσεις. «Εκείνος ήθελε το έργο- παιχνίδι πιο σωστά- στο οποίο το είναι και το φαίνεσθαι να το χαρακτηρίζει ένα άρωμα βιομηχανοποιημένου αποστάγματος λεβάντας, η λεβάντα της Ατκινσον. Η Κλέα προτιμούσε να μην υπάρχουν μυρωδιές – πάντα δεσμεύει αυτή η μανία της όσφρησης να ενεργοποιεί μνήμες και συναισθήματα».
Κεντρικά πρόσωπα, ο Μενέλαος και η Κλέα, τριάντα τόσα χρόνια παντρεμένοι. Κι ανάμεσά τους, δυο παιδιά, η Αντιγόνη και ο Δήμος, το αδιέξοδο παρόν, το χθες που αλλάζει όψη έχοντας όμως πάντοτε την ίδια μυρωδιά: Λεβάντα της Ατκινσον.
Να υπερβαίνει τη φθορά ακόμα και τον Χρόνο.
Αν και όλα φαίνονται κατ’ αρχάς, δυσοίωνα. Η απόφαση σχεδόν ειλημμένη. Το μόνο που μένει είναι η ανακοίνωση. Αυτό που δεν είχαν υπολογίσει, είναι η αναδρομή. Ο,τι αξίζει που έχει ρίζες βαθιές, κουβαλά σταθερές κι αφήνει σημάδια. Ο συγγραφέας το αντιμετωπίζει ψυχαναλυτικά με ικανότητα… χειρουργού! Οι φόβοι του, οι φόβοι της. Οι ελπίδες του, οι ελπίδες της. Οι παρανοήσεις του και οι δικές της. Οι επιδιώξεις και των δύο. Ο τρίτος που είναι και δεν είναι, η αγάπη που είναι πράξη και το παιχνίδι που αποδεικνύεται σοβαρό και λυτρωτικό εντέλει. Το παρελθόν που σώζει. Ολα τα αναπλάθει, και το χαμένο στήθος εκείνου του κοριτσιού με τη Λεβάντα της Ατκινσον που σήμερα πια κανείς δεν την αναζητά αλλά και δεν την πουλάει!
«Πού πας;» με ένταση ρωτάει και το δεξί του χέρι αγκιστρώνει το αριστερό δικό της. Δέκα δάχτυλα μπλεγμένα στον ιστό μιας ζωής – έτσι αυτός τα βλέπει κι ακόμα ξεχωρίζει τις πρώτες καφετιές κηλίδες που σκιάζουν τις έξω πλευρές τους». Εκείνος κι εκείνη, ζευγάρι πια, δυο αλλιώτικοι αλλά κι ένα αδιαίρετο που ακρωτηριάζεται αν ξαναγίνουν δυο!
Ζωντανός οργανισμός, εξάλλου, ακόμα και το κοινό σπίτι: «Μόνο όταν αδειάσει ένα σπίτι δείχνει τα πάθη που πρώτα το φτιάξανε και μετά το στόλισαν. Οσον καιρό τα έπιπλα είναι στη θέση τους, τα φώτα κρεμασμένα, οι πίνακες διακοσμούν τους τοίχους, τα χρώματα μεταλλάσσονται ανάλογα με τις οσμές των φαγητών, και σκόνες σχέσεων τρυπώνουν στις ρωγμές των πατωμάτων’ όσον καιρό όλα αυτά συντελούνται, το σπίτι ζει το σήμερα και την καθημερινότητά του, δεν αναπολεί, δεν συλλογάται, δεν αυτοελέγχεται, δεν συμβιβάζεται, δεν επαναστατεί. Υπάρχει μόνο. Η μετακόμιση είναι η ψυχανάλυση του σπιτιού».
Ερωτηματικά όπως «τι μας συμβαίνει; είμαι και πάλι διαθέσιμη να αφεθώ σε ό,τι αγάπησα, σε ό,τι με κούρασε, στα όσα υπήρξα…» και «Ποτέ δεν είναι αργά για όσους ζήσανε και θέλουν να ξαναζήσουν. Για όσους τώρα ξεκινούν τη ζωή;» βρίσκουν όλες τις πιθανές απαντήσεις σε ένα βιβλίο-ζωής όπου ο αφηγητής-συγγραφέας σαν σκηνοθέτης ξαναβάζει παρελθόν και παρόν, τον βασιλιά και τη βασίλισσα στη σκακιέρα. Μετρώντας τετραγωνάκια, σιωπές, ανατροπές και ανάσες. Το αποτέλεσμα ένα σύνθετο μυθιστόρημα σχέσεων που επανατοποθετείται σ’ αυτό καθ’ εαυτό το παιχνίδι της ύπαρξης. Που αναπτύσσεται διπλά και τριπλά: σκέψεις, κινήσεις, συναισθήματα, παρελθόντος και παρόντος χρόνου. Με δυο βασικούς ήρωες, σχεδόν αρχετυπικούς, την Κλέα και τον Μενέλαο, δηλαδή το… ζευγάρι. Μότο που μας προετοιμάζει, αυτό του Φίλιπ Ροθ απ’ τον «Καθηγητή του πάθους»: «Νομίζεις πως η Βενετία βυθίζεται στ’ αλήθεια; Δεν βλέπω να ‘χει αλλάξει από την τελευταία φορά που ήμουν εδώ». Αλλά όλο το σασπένς είναι κρυμμένο στη διαδρομή, που είναι αντίστροφη, όπως το μέλλον που αποτελεί καθρέφτη παρελθόντος. Τολμηρό συγγραφικό πείραμα που γοητευτικά πέτυχε.

Η δική μουυ γνώμη για τον συγγραφέα είναι ότι καταφέρνει να αναλύει τις ψυχές των γυναικών των βιβλίων του σαν να είναι ο ίδιος γυναίκα. Ότι έχω διαβάσει από αυτόν, νόμιζα πάντα ότι ήταν γεμμένο πάντα από γυναίκα και τουλάχιστον δύο τρεις φορές κατά την διάρκεια του διαβάσματος, γυρνούσα το εξώφυλλο για να ξαναδώ ότι είναι άντρας στη φωτογραφία … !

4. Συνέντευξη στο ΔΙΑΒΑΖΩ
5. Λεβάντα... στο Φεστιβάλ της Δράμας
6. Οι πειραματισμοί με ελκύουν
7. Η ζωή είναι ένας έρωτας
8. Ελένη Γκίκα - Έθνος
.: Βραβεία Βιβλίου :.
Δεν υπάρχουν Βραβεία για αυτό το Βιβλίο
©2019 www.kontoleon.gr All rights Reserved - Created by interneti.gr