Δυο ιστορίες, σκέφτομαι, να σας αφηγηθώ… Δυο ιστορίες που μπορεί να είναι όμως και μόνο μία.

Μια, λοιπόν, ή και δυο ιστορίες από αυτές που γίνονται στις μέρες μας, μα και μπορεί να έχουν γίνει και πιο πριν, ίσως όμως –αχ, κι αυτό το φοβάμαι- να γίνουν αύριο, μεθαύριο , μια επόμενη μέρα…

Μια, λοιπόν, ή και δυο ιστορίες που συμβαίνουν ίσως στον τόπο μου ή στον τόπο σας, σε χώρα γειτονική ή μακρινή –τι σημασία έχει, κάπου, πάντως, συμβαίνουν!

Ναι, κάπου συμβαίνουν και δεν έχει σημασία να ψάξετε ούτε το «πότε ακριβώς;», μήτε και να αναρωτηθείτε με ένα «πού τάχα;»

Συμβαίνουν… Έχουν συμβεί… Θα συμβούνε.

Πολλά κορίτσια και αγόρια κάτι παρόμοιο ζήσανε. Ζούνε.

Εγώ διάλεξα κάτι που να θυμίζει Ανατολή ή Νότο, κάτι που να σε πηγαίνει στη Δύση ή και στον Βορρά…Έφτιαξα έτσι έναν τόπο κοντινό, μπορεί και μακρινό μου…  Έπλασα, κάπως έτσι, τη Ρεγγίνα και τον Άλεχ μου.

Θα ήθελα κι εσείς με τη σειρά σας να σκεφτείτε αν έτυχε από δίπλα τους να περάσατε, αν έτυχε κάτι γι αυτούς να μάθατε, αν σκοπεύετε κάτι γι αυτούς  να πείτε ή να κάνετε…

Εν τέλει αν πιστέψατε πως κάπου- δίχως ένα «πού τάχα;» και άλλο ένα «πότε ακριβώς;»- ζήσανε, ζούνε και –αχ, πως το φοβάμαι αυτό!- θα ζήσουν

Η εισαγωγή απ΄το νέο μου μυθιστόρημα για νέους που μιλά για τη Ρεγγίνα, από τότε που ήταν ένα μικρό κορίτσι, κι ο πατέρας της την καμάρωνε για τα μαύρα της μαλλιά  και της έλεγε πως είναι όμορφη σαν βασίλισσα.

Και για τον  Άλεχ, από τον καιρό που ήταν ένα μικρό αγόρι, κι ο δικός του πατέρας  τον μάθαινε να προστατεύει τους αδύναμους.

Η Ρεγγίνα και ο Άλεχ ζούσανε στην ίδια γειτονιά. Ερωτευτήκανε.

Και μετά ήρθε ο πόλεμος και τους χώρισε.

Αλλά η μοίρα τους ήταν κοινή –το ίδιο άγρια.

Μια διπλή ιστορία που μιλά για την σεξουαλική εκμετάλλευση των παιδιών και των νέων.